Martha Rosler ,or what it means to be an activist artist

ย้อนกลับไปในยุค 70s บรู๊กลินคือพื้นที่ที่ฮิปปี้ออกมาไฮปาร์กต่อต้านการส่งทหารไปเวียดนามและเฟมินิสต์เกรี้ยวกราดเผายกทรมุดหมายแรกของ Martha Rosler อยู่ที่นั่น งานแสดงครั้งแรกของเธอคือการถ่ายเอกสารภาพคอลลาจล้อเลียนที่เธอทำเองแจกในงานประท้วง 

จากงานชิ้นแรกของเธอที่เป็นงานต่อต้านสงครามเวียดนามจนถึงวันที่งานของเธอแขวนใน MoMA สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนเลยคือรอสเลอร์จะพูดถึงปัญหาสังคมที่ดูเหมือนเป็นเรื่องของคนอื่นผ่านมุมมองที่เป็นเรื่องในชีวิตประจำวันเธอตัดแปะภาพโฆษณาจากนิตยสาร ถ่ายวิดีโอรายการทำกับข้าวถ่ายคลิปตัวเองนั่งอ่านโว้คแบบออกเสียงทั้งเล่ม ออกไปถ่ายที่ที่คนไร้บ้านชอบมานอนเธอเอาสิ่งที่เห็นและได้ยินจากนิตยสาร หนังสือพิมพ์และทีวีมาวิพากษ์ รอสเลอร์เสียดสีวัฒนธรรมร่วมสมัยผ่านงานศิลปะในแบบที่แอนดี้ วอร์ฮอลนิยามมันว่าป๊อปอาร์ต

Body Beautiful, or Beauty Knows No Pain series (c. 1967-72)

สิ่งที่เราเห็นคือผู้หญิงสาวสวยยืนอยู่ท่ามกลางศิลปะป๊อปอาร์ตและโปสเตอร์สีฉูดฉาดดูดฝุ่นบนพื้นด้วยใบหน้ามีความสุข , ภาพเตาแก๊สที่เป็นรูปหน้าอก , นางแบบเปลือยยืนอยูในห้องครัวตู้คอนเทนเนอร์เป็นรูปใบหน้าผู้หญิง  มาร์ธา รอสเลอร์คอลลาจภาพจากนิตยสารแม่บ้าน แฟชั่น ตกแต่งบ้าน และหนังสือโป๊เข้าด้วยกัน เธอเปรียบเทียบสถานภาพผู้หญิงในตอนนั้นเข้ากับการถูกมองเป็นเพียงวัตถุทางเพศและด้วยค่านิยมทางสังคม หลายคนก็ภูมิใจกับการเป็นแม่บ้านที่สวยสดโดยไม่สนใจอะไรก็ตามที่แขวนอยู่บนฝาผนังเธอมีหน้าที่ทำความสะอาดเท่านั้น

19M-Rosler-Cargo-Cult-65-co269127024-03292016-rosler-bomb-1129756397-04132016-rosler-bomb-14

Photomontage – Collection of the Artist and Galerie Nagel Draxler, Berlin/Cologne, Germany

Semiotics of the Kitchen (1975)

วิดีโอขาวดำความยาว 6 นาทีที่มาร์ธา รอสเลอร์ถ่ายตัวเองหยิบเครื่องครัวและเรียงตัวอักษรไปด้วย จากเอเอพรอนผ้ากันเปื้อนบีโบวชาม จนถึงตัวท้ายๆที่ไม่มีอุปกรณ์ใดๆประกอบ ‘เอ็กซ์เอามือไขว้กันวายชูสองมือขึ้นฟ้าซีเอามีดกับส้อมมาวาดเป็นตัวแซดในอากาศ ในยุคที่รายการทำกับข้าวนำเสนอแม่บ้านเป็นผู้หญิงที่สวยสดและมีความสุข มาธร์านำเสนอการทุบน้ำแข็งและเอามีดแทงอากาศด้วยท่าทีหงุดหงิด

งานชิ้นนี้เป็นหนึ่งในงานชิ้นเริ่มแรกที่ศิลปินออกมาพูดถึงพื้นที่ของผู้หญิงในสังคม รอสเลอร์ไม่ได้แค่ออกมารีวิวเครื่องใช้ในครัว แต่วิธีที่เธอนำเสนอบอกถึงผู้หญิงอีกกลุ่มหนึ่งที่อาจไม่ได้มีความสุขกับการเป็นแม่บ้าน ไม่ได้มีความสุขกับพื้นที่ส่วนตัวเดียวของผู้หญิงซึ่งคือครัว รอสเลอร์พยายามขยายพื้นที่ของผู้หญิงให้กว้างขึ้นในสังคมและในแวดวงศิลปะ

0689e670da715d68d5c9ce5f723199ecVideo – Collection of Museum of Modern Art, New York, New York

The Bowery in two inadequate descriptive systems (1974-75)

โบเวอรี่ในยุคนั้นเป็นย่านที่ขึ้นชื่อเรื่องของการเป็นบ้านสำหรับโฮมเลสและขี้เมา รอสเลอร์ถ่ายร้านค้า ธนาคาร ร้านซักรีด โรงแรมจิ้งหรีด และฝุ่นผงบนถนน เล่าถึงที่นอนของผู้คนเหล่านั้น เธอเลือกภาพมา 21 รูปใส่คำบรรยายที่เป็นคำพูดเมาๆ และอีก 3 ใบที่เป็นความว่างเปล่าไม่มีรูปใดๆมีเพียงคำบรรยายในภาพชุดนี้รอสเลอร์ทดลองแนวทางการนำเสนอภาพถ่ายสารคดี ภาพของเธอไม่มีผู้คนที่เธอต้องการพูดถึงเลยมีเพียงภาพขาวดำของบรรยากาศที่เงียบรกร้างว่างเปล่ากับแคปชั่นตลกๆ แต่ทั้งอย่างนั้น งานนี้กลับพูดถึงปัญหาคนไร้บ้านได้อย่างชัดเจนและเต็มไปด้วยอารมณ์ขัน

bowery_NCRsteweda6988280b0bb9c236fd7625c06ea0f55122716_1003_martharosle2

Gelatin silver prints of text and image mounted on twenty-four backing boards – Whitney Museum,New York, New York

House Beautiful: Bringing the War Home (c.1967-72) (2003-2004)

เช่นเดียวกับงานคอลลาจอื่นๆที่รอสเลอร์ทำ ภาพจากนิตยสารทุกแนวถูกนำมาตัดแปะเข้าด้วยกัน ตัดภาพหญิงสาวกำลังทำความสะอาดผ้าม่านจากนิตยสารแม่บ้านเข้ากับภาพข่าวจากนิตยสารไลฟ์ , ภาพผู้หญิงเปลือยเข้ากับภาพทหารและชาวบ้านชาวเวียดนาม , ภาพทหารกำลังกู้ระเบิดกับฉากในห้องครัว , ภาพแม่อุ้มเด็กทารกร้องไห้จ้ากับภาพห้องนั่งเล่น 

รอสเลอร์ตั้งคำถามถึงการถ่ายทอดข่าวสงครามเวียดนามทุกเวลามื้อเย็นเมื่อรัฐบาลเอาสงครามเข้ามาในบ้านผู้คนผ่านทีวี เธอเรียกมันว่าสงครามในห้องนั่งเล่น ‘the living room war’ เมื่อมุมมองของสงครามเวียดนามถูกจำกัดด้วยสื่อ รอสเลอร์ตั้งคำถามถึงการนำเสนอความจริงที่ถูกตีกรอบในขณะเดียวกันก็ตั้งคำถามกับผู้ชมเองด้วย เพราะที่เวียดนามผู้คนกำลังล้มตายบ้างก็รับรู้ทุกอย่างเหมือนเป็นแค่อีกเรื่องหนึ่งและวุ่นอยู่กับการดูแลบ้านให้ไร้ที่ติ

defaultcri_000000234275cri_000000234272cri_000000234271h2_2002393

ในปี 2004 รอสเลอร์กลับมาทำงานคอลลาจในชื่อเดียวกันอีกครั้งเมื่ออเมริกันบุกอิรัก เธอคอลลาจภาพจากรันเวย์เข้ากับภาพรถถังในแบกแดด , สาวสวยใส่เฟอร์กับภาพตัวประกันและนางแบบเล่นโทรศัพท์โดยฉากหลังเป็นเด็กนอนตายอยู่บนเก้าอี้ เช่นเดียวกับเมื่อสามสิบปีก่อน เธอยังคงตั้งคำถาม ครั้งนี้รอสเลอร์ถามในยุคที่ข่าวสามารถเข้าถึงได้แค่ปลายนิ้วแต่ผู้คนกลับยุ่งอยู่กับการเซลฟี่และชาแนลคอลเลคชั่นใหม่จนลืมไปว่ามีสงครามอยู่ข้างนอกนั่น

38a4be5e08759bb4-Rosler_Hooded_Captives_Llarger38024-1409871020-Rosler_Invasion_2008-xl0f608ee03bb9ef0565ec8b6edc5304f2ross23

Photomontage – Collection of Mitchell-Innes & Nash Gallery, New York, New York

มาร์ธา รอสเลอร์ สร้างความตระหนักแก่ผู้คนผ่านฝาผนังในพิพิธภัณฑ์และเปลี่ยนเรื่องราวเหล่านั้นให้กลายเป็นเรื่องส่วนตัว ปัจจุบัน รอสเลอร์อายุ 74 เธอยังคงทำงานอยู่เสมอ ภาพถ่าย คอลลาจ วิดีโอ งานเขียน ผ่านทุกรูปแบบที่เป็นงานศิลปะได้

references :

martharosler.net / heartstory.org / moma.org / tate.org.uk / whitney.org / Interview with Martha Rosler By Paco Barragán on art pulse / Frustrating Desires: Q+A with Martha Rosler by Courtney Fiske on art in america magazine / Q & A with Artist Martha Rosler by Bree Hughes, July , 2013 / Martha Rosler Interviewed by Isabel Capeloa , 2014 / in conversation with Martha Rosler by Lizzie Borden , February 2016 / The Living Room War: A Conversation with Artist Martha Rosler by Laura Hubber , February 2017

Advertisements

หนามเตยเรียนอยู่คณะเภสัชศาสตร์ปีสาม เวลาว่างชอบอ่านหนังสือกับเรียนคอร์สศิลปะออนไลน์ ช่างภาพที่ชอบคือ Abigail Heyman วิชาที่ชอบคือฟามาโคโลจี้ ไม่ชอบกินหลนกะทิ

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.