Mary Ellen Mark แด่คนจร เด็กข้างถนน โสเภณี และคนเหงาตามหลืบถนน

เรียบเรียงบทความโดย ภาสินี ประมูลวงศ์ แมรี่ เอลเลน มาร์ค (Mary Ellen Mark) รู้ตัวตอนเก้าขวบว่าเธอรักการถ่ายภาพ เธอเริ่มถ่ายภาพด้วยกล้องบ็อกซ์บราวนี่ของโกดักตอนยังเป็นเด็กผู้หญิงเก้าขวบ และเมื่อเธอจบปริญญาโทเกี่ยวกับการถ่ายภาพข่าว แมรี่ก็ได้รับทุนเพื่อถ่ายภาพสารคดีที่ตุรกีเป็นเวลาหนึ่งปี หลังจากหนึ่งปีนั้นในตุรกี อังกฤษ เยอรมันนี กรีซ อิตาลี และ สเปน แมรี่ย้ายไปอยู่นิวยอร์ค ที่ที่ต่อมาเธอใช้ชีวิตเกือบทั้งชีวิตอยู่ที่นั้น แมรี่ เอลเลน มาร์ครู้ตัวตอนเก้าขวบว่าเธอรักการถ่ายภาพ แต่ในตอนนั้น เธอไม่คาดคิดเลยว่าการถ่ายภาพจะกลายมาเป็นสิ่งที่เธอทำตลอดชีวิต จากโรงพยาบาลประสาทในโอไรกอนสู่ซ่องในบอมเบย์ จากการการตามคณะละครสัตว์ไปทั่วอินเดียสู่การตระเวนถ่ายงานพรอมงานแล้วงานเล่าทั่วอเมริกา แมรี่ เอนเลน มาร์คใช้ชีวิตเพื่อตามถ่ายคนธรรมดา คนชายขอบ ถ่ายผู้ที่ไม่เป็นที่รู้จักและผู้ที่จะถูกลืมเลือน …เพราะถ้าเธอไม่ถ่ายแล้วใครจะถ่าย   นั่นคือปี 1987 ที่แมรี่ เอลเลน มาร์คตามถ่ายครอบครัวไร้บ้านในนิวยอร์ค ครอบครัวแดมม์ประกอบด้วยแม่ พ่อ ลูกสาววัย 6 ขวบ และลูกชายวัย 4 ขวบ สมบัติเดียวที่พวกเขามีคือรถเก่าๆคันหนึ่งที่วิทยุถูกถอดเอาไปขายและเงินนั้นก็หมดไปกับยา เต๊นท์ที่เคยใช้แทนที่หลับนอนถูกขายไปด้วยเงินแค่พอประทังชีวิตไปได้สองสามวัน และแหวนแต่งงานก็อยู่ในโรงรับจำนำ ทั้งพ่อและแม่ไม่มีงาน รายได้เดียวคือเงินช่วยเหลือคนไร้บ้านจากทางรัฐ ครอบครัวแดมม์ใช้ชีวิตในรถ… Read More Mary Ellen Mark แด่คนจร เด็กข้างถนน โสเภณี และคนเหงาตามหลืบถนน

ภาพสตรีท Street Photo Thailand Editor’s Pick ประจำเดือน กรกฏาคม – สิงหาคม 2560

เรียบเรียง โดย อาทิตย์ เลิศรักษ์มงคล (Sun) ขอขอบคุณภาพจากเพจ Street Photo Thailand  ห่างหายไปสองเดือนกว่าๆ กลับมาคราวนี้เลยต้องย้อนงานสตรีทกันยาวเลย ผลงานสตรีทที่คัดกันโดยแอดมินเพจ Street Photo Thailand ให้เป็น Editor’s Pick ซึ่งรวบยอดมาได้ทั้งสิ้น 45 ภาพ สำหรับใครยังไม่เคยเข้าไปโพส  อย่าลืมเข้าไปอ่านกฏกันก่อน (คลิกอ่านกฏตรงนี้ได้) เมื่อมีการโพสเข้าไป ทางแอดมินเค้าจะต้อง Approve ก่อนว่าภาพเป็นไปตามกฏ และอยู่ในเกณฑ์ภาพสตรีทหรือไม่ ถึงจะได้โพสอยู่ในเพจ (ขอขอบคุณ Street Photo Thailand ที่เอื้อเฟื้อภาพที่ถูกเลือกมาให้ดูกันครับ ) คลิกเพื่อดูภาพใหญ่      

ไม่มีที่สำหรับคำว่า “อาจจะ”..จากปากคำที่สูญหายของ Henri Cartier-Bresson

จาก Henri Cartier-Bresson ’There are no maybe’ โดย New York Times  และ Henri Cartier-Bresson: The Modern Century โดย MoMA แปลโดย ภาสินี ประมูลวงศ์ ในปี 1971 Sheila Turner-Seed (ชีล่า เทอร์เนอร์-ซีด) ได้สัมภาษณ์ Henri Cartier-Bresson (อองรี คาร์ทีเยร์ เบรสซองค์) ที่สตูดิโอในกรุงปารีสของเขาเพื่อเป็นส่วนหนึ่งของหนังสั้นเกี่ยวกับช่างภาพที่เธอเป็นผู้อำนวยการสร้างร่วมกับ Cornell Capa (คอร์เนล คาปา) แต่หลังจากเชียล่าเสียชีวิตในปี 1979 ด้วยวัยเพียง 42 ปี บทสัมภาษณ์นี้กับงานเขียนอีกหลายชิ้นของเธอก็นอนนิ่งเป็นแคปซูลเวลาบนชั้นฝุ่นเขรอะในสถาบัน International Center of Photography (ICP)ในกรุงนิวยอร์ค จนกระทั่งปี 2011 เมื่อลูกสาวของเธอ Rachel Seed… Read More ไม่มีที่สำหรับคำว่า “อาจจะ”..จากปากคำที่สูญหายของ Henri Cartier-Bresson

“แมวลอย” อิสรภาพทั้ง 9 ชีวิตของเหล่าแมวๆ โดย Daniel Gebhart de Koekkoek

เรียบเรียง โดย อาทิตย์ เลิศรักษ์มงคล (Sun) Daniel Gebhart de Koekkoek ช่างภาพชาวออสเตรีย พาเราไปพบกับโปรเจคภาพ “Jumping Cats” ที่นำเสนอมุมมองต่อความเชื่อเรื่อง ‘แมว 9 ชีวิต’ ที่ทำให้เหล่าแมวทั้งหลายต้องโดนทดสอบต่อความเชื่อนี้จนต้องเผชิญชะตากรรมที่อับโชคอยู่เสมอ ซึ่งแนวคิดในภาพชุดนี้ ชี้นำไปสู่การปลดปล่อยเหล่าแมวให้ได้ใช้ชีวิตของตัวเองอย่างหลุดพ้นจากความเชื่อของมนุษย์ทั้งหลาย เขาใช้เวลาถึง 4 ปีในการตระเวนไปตามบ้านต่างๆ แล้วทำความคุ้นเคยกับพวกมัน จนพวกมันกล้าเล่น สนุกสนานกับการกระโดดไปมาเสมือนไม่มีใครอยู่ตรงนั้น แล้วจับภาพด้วยเทคนิคการยิงแฟลชที่ความเร็วชัตเตอร์ 1/125 sec Daniel ได้รับแรงบันดาลใจจากงานสุดคลาสสิคของ Salvador Dali ในซีรีย์ภาพ “Jump” และเริ่มต้นพัฒนางานให้เป็นภาพชุดร่วมสมัยกับเรื่องราวในปัจจุบันแทน http://www.gebhart.dk

เมื่อช่างภาพสาวกรีซ Maria Spyropoulou ตกหลุมรักงานภาพสตรีท

Maria Spyropoulou เธอเป็นช่างภาพมานานกว่า 25 ปีแล้ว และยังทำงานเป็นคนรักษาของเก่าที่เอเธนส์ ประเทศกรีซ ความชอบในการถ่ายภาพของเธอยังคงเส้นคงวา แต่เริ่มเดิมที เธอถ่ายภาพด้วยฟิล์ม ล้างและอัดภาพเองในห้องมืดที่บ้านด้วยจนกระทั่งเพิ่งหันมาใช้กล้องดิจิตอลเพื่อความสะดวก Maria เริ่มหันมาสนใจการถ่ายภาพสตรีทอย่างจริงจัง ด้วยเสน่ห์ที่ทำให้เธอพบกับอะไรที่คาดเดาไม่ได้ ผู้คน บ้านเมือง สิ่งของ แสงเงา ทุกสิ่งที่เราสามารถจัดวางมันอย่างลงตัว แม้ว่ามันจะมีความซับซ้อน แต่ทุกอย่างมันถูกถ่ายทอดมาจากจิตใต้สำนึกเรา เธอเรียนรู้จากงานของช่างภาพระดับตำนานอย่าง Henri Cartier-Bresson, Walker Evans, Diane Arbus, André Kertész และ Craigie Horsfield. รวมถึงช่างภาพในยุคใหม่อย่าง Bruce Davidson, William Eggleston, Harry Gruyaert และ Nikos Economopoulos เธอเชื่อว่า ทุกอย่างทุกอย่างที่ถ่ายทอดออกมา มันออกมาจากความรักความชอบของแต่ละคน นั่นคือสิ่งที่ทำให้ภาพสตรีทของแต่ละคนแตกต่างกันไป และทุกคนก็ควรจะเรียนรู้ ลองผิดลองถูกเพื่อไปเจอทิศทางของตัวเอง เวบไซด์ Instagram      

“ทางเดียวที่จะจัดการความอายคือเผชิญหน้ากับมันซะ!” – บทสัมภาษณ์ Joel Meyerowitz ช่างภาพสตรีทระดับมาสเตอร์

บทสัมภาษณ์ จาก Joel Meyerowitz:”one way of dealing with your shyness is confront it” เขียนโดย Chris May / ถ่ายภาพโดย Mischa Richter / ภาพถ่าย เอื้อเฟื้อโดย Joel Meyerowitz แปลโดย ภาสินี ประมูลวงศ์   Joel Meyerowitz เป็นช่างภาพผู้ทรงอิทธิพลในวงการถ่ายภาพอเมริกันมาร่วม 50 ปี โจเอลเกิดและเติบโตที่ย่านบร๊องซ์ในนิวยอร์คก่อนจะเริ่มชีวิตการทำงานในช่วงต้นยุค’60 โดยการเป็นผู้กำกับศิลป์ให้กับเอเจนซี่โฆษณาในย่านหรู Fifth avenueในปี 1962 เขาลาออกจากเอเจนซี่และลงสนามเป็นช่างภาพสตรีทเต็มเวลาจากการได้พบกับ Robert Frank ในการถ่ายภาพครั้งหนึ่ง ตลอด 15 ปีต่อมา โจเอลถ่ายภาพแทบทุกวันที่ Fifth avenue… ถนนที่เขาหลงใหลอยู่เสมอ ในเหตุการณ์ตึกเวิร์ลเทรดเซนเตอร์ถล่มในวันที่ 11 กันยา  โจเอลได้รับอนุญาตเป็นพิเศษในการเข้าถึงบริเวณเกิดเหตุ ในปี 2006 เขาใช้เวลา 9… Read More “ทางเดียวที่จะจัดการความอายคือเผชิญหน้ากับมันซะ!” – บทสัมภาษณ์ Joel Meyerowitz ช่างภาพสตรีทระดับมาสเตอร์

ภาพถ่ายด้วยเทคนิคแสงโอเว่อร์ แทนความทรงจำจากสงคราม โดย Gesche Würfe

แปล โดย อาทิตย์ เลิศรักษ์มงคล (Sun) งานโปรเจคภาพ “สิ่งที่หลงเหลือ – ในความทรงจำจากสงครามโลกครั้งที่ 2” คือการยึดโยงเอาวันเวลาและความทรงจำร่วมสมัยในเยอรมันผ่านภาพถ่ายของสถานที่และผู้คน Gesche Würfel เธอเลือกถ่ายภาพสถานที่ต่างๆที่ฉายภาพความโหดร้ายของนาซีด้วยเทคนิคแสงโอเว่อร์ ซึ่งเกิดผลให้เห็นเป็นเพียงภาพลางๆ เปรียบเสมือนความทรงจำที่ภาพต่างๆเป็นเพียงส่วนเสี้ยวจนคลุมเครือ ดูไม่ออกว่าภาพนั้นเป็นสีหรือภาพขาวดำ เธอใช้วิธีถ่ายให้แสงมากกว่าปกติทุกๆ 1 วินาที แทนเวลาทุก 1 ปีหลังจากสงครามจบสิ้นไป ยกตัวอย่าง ภาพที่ถ่ายในปี 2o16 ก็คือ 71 ปีหลังจากสิ้นสุดสงคราม เธอจะถ่ายให้แสงเกินจากที่วัดปกติ 71 วินาที Gesche Würfel เข้าไปพบเจอกับผู้คนผ่านการถ่ายภาพและสัมภาษณ์ โดยเลือกเอาคนที่ผ่านประสบการณ์สงครามมา รวมไปถึงผู้ที่รอดชีวิตจากค่ายกักกัน , ฝ่ายสนับสนุนนาซี , ผู้ที่อาศัยอยู่ในเยอรมัน และกลุ่มที่เป็นฝ่ายพันธมิตร ซึ่งบทสัมภาษณ์แสดงให้เห็นถึงมุมมองต่อสงครามและการปกครองของฮิตเล่อร์ Gesche Würfel เป็นช่างภาพร่วมสมัยจากเนเพิลฮิลล์ อเมริกา เธอทำงานด้านสังคมศาสตร์ซึ่งต้องลงไปสำรวจผู้คนหลากหลาย งานภาพของเธอได้รับรางวัลและได้ถูกจัดแสดงมากมายทั่วโลก รวมถึงงาน “What Remains of the Day – Memories of World… Read More ภาพถ่ายด้วยเทคนิคแสงโอเว่อร์ แทนความทรงจำจากสงคราม โดย Gesche Würfe