Pete Souza ช่างภาพประจำทำเนียบขาว กับภาพตลอด 8 ปีของโอบาม่า

Pete Souza ช่างภาพประจำทำเนียบขาว ได้คัดเลือกภาพประจำปี 2016 ของเขาเอง แสดงให้เห็นถึงเบื้องหลังการทำงานของอดีตประธานาธิปดีบารัก โอบาม่า ตลอด 8 ปี ซึ่งถ่ายทอดออกมาได้อย่างน่าสนใจ   จากบทความ Behind the Lens : 2016 Year in Photograph

ช่างภาพสตรีทภาพสีในยุคคลาสสิค สอนอะไรเราบ้าง?

บทความ โดย อาทิตย์ เลิศรักษ์มงคล (Sun) ในประวัติศาสตร์การถ่ายภาพ ภาพสีเริ่มต้นในวงกว้างจริงๆก็คงต้องนับกันที่ยุค ’50s หรือประมาณหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ไปแล้ว จุดเริ่มต้นมันก็ต้องเริ่มกันที่ Kodak Kodachrome ฟิล์มสไลด์สีที่ได้รับความนิยมในวงกว้าง ด้วยสีสันที่จัดจ้านเต็มอิ่ม คมชัด ซึ่งตัวมันเองก็ต้องใช้เวลาพิสูจน์ตัวเองมาหลายสิบปีก่อนจะได้รับความนิยมในช่วงเวลานั้น ในหมู่ศิลปินช่างภาพด้วยแล้ว ยุค ’50s ไม่มีใครให้การยอมรับการถ่ายภาพสีสักเท่าไหร่ ยิ่งถ้าพูดถึงการถ่ายภาพสตรีทในยุคคลาสสิค ช่วงปี 1930s เป็นต้นมาอย่างปู่อองรี Henri Cartier-Bresson เอง ก็ไม่มีใครใช้ฟิล์มสีกันเลยทั้งๆที่มันก็ถือกำเนิดขึ้นมาแล้ว เอาจริงๆมีคนพูดถึงในเชิงศิลปะภาพถ่ายด้วยซ้ำว่ามันบดบังเนื้อหาหรือใจความของงานศิลปะไปซะหมด แต่มันก็ยังมีประเด็นของเทคโนโลยีฟิล์มสีในยุคนั้นมาเป็นปัจจัยสำคัญด้วย นั่นทำให้ช่างภาพสตรีทไม่สามารถใช้มันได้ถนัดนัก ไม่ว่าจะด้วยความไวแสงที่ต่ำมาก (เช่น ISO 10 , 25) หรือราคาที่แพง Saul Leiter , Ernst Haas , Fred Herzog  ยันไปถึง William Eggleston รายชื่อเหล่านี้ต่างเป็นช่างภาพสตรีทระดับตำนานที่ใช้ฟิล์มสีสร้างสรรค์งานในยุคที่ถัดมาจาก Henri Cartier-Bresson กันทั้งนั้น จะเรียกว่าพวกเขาคือคนที่นำเอางานในยุคเริ่มต้นของคลาสสิคมาพัฒนาต่อ และใส่สีลงไปอย่างงดงาม วันนี้เราอยากวิเคราะห์เอาแก่นของช่างภาพทั้ง… Read More ช่างภาพสตรีทภาพสีในยุคคลาสสิค สอนอะไรเราบ้าง?

งานศิลปะกล่องแก้วที่แตกร้าวผ่านการเดินทางในกล่องพัสดุ FedEx โดย Walead Beshty

เรียบเรียง โดย Asadawut Boonlitsak Walead Beshty เป็นศิลปิน อายุ 41 ปี (เกิดปี 1976) อาศัยอยู่ใน Los Angeles เขาเป็นศิลปินที่มีชื่อเสียงจากงานภาพถ่ายมาก่อน รวมถึงเป็นนักเขียนด้วย และงานศิลปะของเขาใช้สื่อหลากหลายมาก ไม่ว่าจะเป็นประติมากรรม,ภาพวาด,งานศิลปะแบบจัดวางชิ้นงาน,งานวิดีโอ เป็นต้น แต่เขาจะพยายามใช้สื่อนั้นๆเจาะจงลงไปในเนื้อหา ไม่ได้ผสมกัน งานนี้ทำขึ้นตั้งแต่ปี 2007 ด้วยกระจกลามิเนต (กระจกตั้งแต่ 2 ชิ้นที่ถูกทำให้เป็นชั้นๆ แล้วประกบด้วยฟิล์ม เพื่อให้แตกยากขึ้น) เขาได้บรรจุลงกล่อง FedEx ด้วยไซส์พอดีกับขนาดกระจก และไม่ได้ห่อวัสดุกันกระแทก เขาได้นำไปส่งโดยใช้บริการ FedEx โดยในงานจัดแสดงได้มีทั้งวันที่ส่ง Tracking number ขนาดกล่อง และใบกำกับต่างๆ งานชิ้นนี้มันโดดเด่นในมุมมองของเขา เพราะถูกเล่าผ่านแบรนด์ที่คนรู้จักดี เขาแบ่งความสนใจออกเป็นสองเรื่องใหญ่ๆ นั่นคือการออกแบบของกล่องซึ่งเป็นอัตลักษณ์ของ FedEx และปริมาตรที่อยู่ในกล่อง เมื่อสองสิ่งนี้ถูกส่งผ่านการเดินทาง มันจึงกลายเป็นกรรมวิธีที่ทำให้งานศิลปะมันมีความหมายแตกต่างออกไปตามบริบทนั้นๆ ซึ่งบริบทนั้นเปลี่ยนไปโดยผ่านการเดินทาง  เขาใช้คำว่า “การไม่ยอมประนีประนอมของชิ้นงานศิลปะที่เคลื่อนย้ายได้” สามารถติดตามผลงานอื่นๆ ของเขาได้ที่ http://www.regenprojects.com/artists/walead-beshty      … Read More งานศิลปะกล่องแก้วที่แตกร้าวผ่านการเดินทางในกล่องพัสดุ FedEx โดย Walead Beshty

ภาพชุด “บ้านเหงาในโปรตุเกส” โดย Manuel Pita

Manuel Pita ทำอาชีพเป็นนักวิทยาศาสตร์ฝึกหัด ซึ่งเขากำลังศึกษาเกี่ยวกับกลไกสมองอัจฉริยะ หรือ A.I. เมื่อปี 2012 เขาหันมาศึกษางานศิลปะภาพถ่ายด้วยตัวเอง มีความชอบด้านวิจิตรศิลป์ เขาเริ่มถ่ายภาพแล้วแชร์บนโซเชี่ยลต่างๆ ส่วนใหญ่เขามีความสนใจในเรื่องราวที่อยู่คนละขั้วกัน เช่น ธรรมชาติกับเทคโนโลยี ภาพชุด Lonely Houses in Portugal เป็นผลงานอีกชุดหนึ่งของ Manuel Pita ที่ทำให้คนรู้จักเขา เป็นการเชื่อมโยงระหว่าง “บ้าน” และ “ความอ้างว้าง” ระหว่าง “มนุษย์” และ “ธรรมชาติ”   ติดตามผลงานได้ที่ sejkko.com

นิทรรศการฟรีๆที่ควรดู เมื่อตัวเรากลายเป็นงานศิลปะ โดย Erwin Wurm

ข่าว โดย อาทิตย์ เลิศรักษ์มงคล (Sun) ภาพ โดย อิศเรศ เฉลิมโสภาณ ( กบ )   โอกาสมันช่างน้อยเหลือเกินที่คนไทยอย่างเราๆจะได้ดูงานศิลปะร่วมสมัยดีๆระดับโลกในบ้านตัวเอง ยิ่งงานศิลปะร่วมสมัยที่เป็น Modern Art จริงๆจังๆยิ่งยากใหญ่เลย จริงๆแล้วปีสองปีมานี้ ความสนใจในงานศิลปะร่วมสมัยในบ้านเรามีมากขึ้นมาก อย่างการถือกำเนิดแกลอรี่ใหญ่ๆในบ้านเมืองเรา ก็นับได้ว่าเป็นก้าวที่น่าสนใจ เช่นเดียวกับที่ตอนนี้ หอศิลปวัฒนธรรมกรุงเทพ ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมือง มีงานนิทรรศการที่น่าสนใจมากๆของ Erwin Wurm ศิลปินร่วมสมัยชาวออสเตรียที่โด่งดังระดับโลกคนนึงเลย งานของเขา เป็นการเอาเรื่องราวในสังคมมาวิพากษ์ด้วยสิ่งของรอบๆตัว สิ่งของเหลือใช้ โดยการนำมาสร้างงานศิลปะที่บิดเบี้ยวในแบบของเขา ซึ่งมันมักจะเต็มไปด้วยอารมณ์ขัน ตลกร้ายปะปนไปด้วย งานส่วนใหญ่ของ Erwin Wurn เป็นงานประติมากรรม จริงๆการใช้ภาษาไทยว่า “ประติมากรรม” ตรงๆมาสรุปความหมายของงานของ Erwin นี่ค่อนข้างไม่ชัดเท่าไหร่ ภาษาอังกฤษเรียกว่า “Sculpture” เพราะงานของเขากว้างมาก ซึ่งทางหอศิลปฯ ใช้คำว่า “ประติมากรรมเชิงปฏิบัติ” น่าสนใจทีเดียว งานชิ้นหลักในนิทรรศการนี้ก็เช่นกัน เป็นงานที่บ่งบอกถึงคำว่า “ประติมากรรมเชิงปฏิบัติ” ได้อย่างชัดเจน นั่นคือหนึ่งในคอนเซปที่เขาจัดแสดงมาอย่างยาวนาน เป็นงานที่เขาพัฒนามาตั้งแต่ปลายยุค ’80s… Read More นิทรรศการฟรีๆที่ควรดู เมื่อตัวเรากลายเป็นงานศิลปะ โดย Erwin Wurm

25 ไอเดียพัฒนาการถ่ายภาพในปีใหม่ 2017 นี้ โดย Eric Kim

Eric Kim เป็นช่างภาพที่ให้ความรู้ด้านการถ่ายภาพ โดยเฉพาะงานถ่ายภาพสตรีทมาหลายปีในบล็อกของเขา และ Youtube รวมถึงทำเวิร์คชอปการถ่ายภาพสตรีทมาทั่วโลก การเข้าสู่ปีใหม่ 2017 นี้ เขาก็ได้เขียนบทความสั้นๆถึง 25 ไอเดียในการพัฒนาการถ่ายภาพให้อ่านกัน จากบทความ 25 Photography New Year’s Resolutions แปล โดย Asadawut Boonlitsak ในการเริ่มใหม่ ผมว่าสิ่งที่ดีที่สุดในการสร้างพฤติกรรมใหม่ในการถ่ายรูปไม่ใช่ว่า ‘คุณต้องทำอะไร’ แต่เป็น ‘คุณไม่ควรทำอะไร’ มากกว่า แน่นอนว่าคุณก็ต้องทำอะไรบ้างในชีวิตคุณ ดังนั้นผมรวมสิ่งที่น่าทำในการถ่ายภาพ อันนี้เป็น 25 ไอเดียที่อยากให้คุณลองทำดู 1.อย่าออกจากบ้านโดยไม่มีกล้อง (จะเอาไว้ในกระเป๋า สะพายไว้ที่ไหล่ หรือจะห้อยคอก็ได้) 2. อย่าลังเลที่จะถ่ายรูปที่อยากถ่าย 3. อย่าอัพรูปขึ้นโซเชียลฯเยอะเกินไป 4.เล่นโซเชียลฯให้น้อยลง 5.หยุดการไม่เชื่อในตัวเองและรูปที่ตัวเองถ่าย 6.หยุดเปรียบเทียบตัวเองกับช่างภาพคนอื่นในโซเชียลฯ 7.อย่าซื้อกล้อง ซื้อเลนส์สัก 1 ปี 8.ไม่ต้องไปถ่ายคนอื่นก็ได้ ลองถ่ายตัวเองนี่แหละ 9.หยุดอ่านรีวิวกล้องใหม่ๆ ทั้งบนเว็บหรือในเพจ 10. คิดให้น้อยลงเกี่ยวกับการท่องเที่ยว… Read More 25 ไอเดียพัฒนาการถ่ายภาพในปีใหม่ 2017 นี้ โดย Eric Kim

งานภาพการโคลนนิ่งตัวเองในซีรีย์ “World of One” โดย Johnny Tang

แปล โดย Asadawut Boonlitsak Johnny Tang เป็นช่างภาพ Fine Art อาศัยอยู่ใน Brooklyn เขาใช้เวลาทั้งหมด 5 ปี ในการถ่ายภาพซีรีย์ชุดนี้ บางรูปใช้รูปมากกว่า 100 รูป ใน 1 ภาพ โดยเขาถ่ายด้วยกล้องฟิล์ม 35 mm ทั้งหมด โดยเขาตั้งชื่อซีรีย์นี้ว่า “World of One” แต่ละภาพนี้ถ่ายจากกล้องฟิล์ม 35 mm หมดเลย กับผู้ช่วยเขาหนึ่งคน โดยหลังจากที่เขาตั้งกล้อง พร้อมเซ็ตค่าต่างๆเสร็จแล้ว เขาก็ลงมือเข้าไปในเฟรมและโพสท่าต่างๆ Johnny Tang บอกว่า เขาเลือกที่จะถ่ายด้วยกล้องฟิล์ม เพราะว่าด้วยสีในฟิล์มที่กล้องดิจิตอลไม่สามารถทำให้ได้ “มันทำให้ผมคิดถึงภาพในวัยเด็กของผม กล้องฟิล์มทำให้ผมคิดถึงความสุนทรียะในเวลาที่ต่างกัน ซึ่งสมัยนี้เป็นกล้องดิจิตอลแล้ว” เขาเริ่มต้นซีรีย์นี้ในปี 2010 เริ่มมาจากเพื่อนสนิทของเขาได้เสียชีวิตลง งานของเขาอยู่ในช่วงยุคสมัยที่เปลี่ยนจากกล้องฟิล์มสู่กล้องดิจิตอล โดยได้ใช้เสื้อแจ็คเก็ตขาว-ดำ เพื่อใช้ในการเล่าเรื่อง นี่คืองานที่ใช้เวลากว่า 5 ปีในการทำ เนื่องจากภาพเขาถูกถ่ายด้วยฟิล์ม… Read More งานภาพการโคลนนิ่งตัวเองในซีรีย์ “World of One” โดย Johnny Tang