Author: kanipay

ประกาศแล้ว! ผู้ชนะ LensCulture Street Photography Awards 2016

ผลรางวัลออกมาแล้วสำหรับขาประกวดทั้งหลายในงาน LensCulture Street Photography Awards 2016 จากผลงานที่ส่งเข้าไปมากมายทั่วโลก กรรมการได้ตัดสินผู้ชนะ และภาพที่ได้รับการคัดเลือก ทั้งในหมวดหมู่ภาพเดี่ยวและภาพชุด โดยกรรมการได้ให้ความเห็นของงานในปีนี้ว่า

“ภาพชนะเลิศทั้งหลายเหล่านี้อาจจะทำให้คุณตกใจ สุขใจ เศร้าใจ หรือแปลกใจก็ได้”

Continue reading “ประกาศแล้ว! ผู้ชนะ LensCulture Street Photography Awards 2016”

Advertisements

Giorgos Kasapidis ช่างภาพสตรีทชาวกรีซ และเหตุผลที่ว่าทำไมเขาไม่ชอบเขียนแคปชั่นใต้ภาพ

การเป็นช่างภาพที่ถ่ายเก็บเรื่องราวแบบถนนไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ Giorgos Kasapidis ทำได้ดี เราอยากจะมาแสดงผลงานที่ยอดเยี่ยมของเขาให้ทุกคนได้ดูกัน รูปภาพของเขาแสดงให้เห็นถึงความงามของการจับจังหวะเสี้ยววินาที การใช้แสง และองค์ประกอบภาพที่น่าทึ่ง สีสันที่งดงามจับใจคนดู Giorgos ได้สร้างผลงานที่เชื่อมโยงระหว่างผู้คนและสถานที่นั้นๆ เรามาพูดถึงช่างภาพคนนี้กันดีกว่า Continue reading “Giorgos Kasapidis ช่างภาพสตรีทชาวกรีซ และเหตุผลที่ว่าทำไมเขาไม่ชอบเขียนแคปชั่นใต้ภาพ”

“มองโลกด้วยคำถาม” อ่านบทสัมภาษณ์ Dirty Harry ช่างภาพสตรีทสายโหด!

Screen Shot 2559-08-06 at 10.25.18 PM© Charalampos Kydonasis

ช่างภาพชาวกรีซอย่าง Charalampos Kydonasis หรือ Dirty Harry ที่เป็นที่รู้จักกันดีในโลกออนไลน์ เป็นหนึ่งในช่างภาพสมาชิกกลุ่ม iN-PUBLiC และเป็นหนึ่งในช่างภาพที่น่าทึ่งที่สุดในยุคนี้อีกด้วย ศิลปินที่เต็มไปด้วยความสร้างสรรค์ท่านนี้เกิดและเติบโตในแถบชายฝั่งในเมือง Crete ประเทศกรีซ และมุมมองของเขาที่มีต่อโลกช่างดิบเถื่อนและสวยงามในคราวเดียวกัน Continue reading ““มองโลกด้วยคำถาม” อ่านบทสัมภาษณ์ Dirty Harry ช่างภาพสตรีทสายโหด!”

“100 กล้องใช้แล้วทิ้ง. 100 คนไร้บ้าน. 5 วัน. หัวใจเดียว” ผลงานภาพถ่ายและเรื่องราวของคนเร่ร่อน

กล้องใช้แล้วทิ้งจำนวน 100กล้อง ได้ถูกแจกจ่ายไปยังกลุ่มคนไร้บ้านตามท้องถนนต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นตามซอกหลืบย่านท้องถิ่น หรือคนที่ไม่มีที่อยู่อาศัยเลยก็ตาม โปรเจคนี้แตกต่างจากโปรเจคอื่นๆตรงที่ว่า ด้วยวิธีนี้ ผู้คนเร่ร่อนในเมือง Spartanburg, South Carolina จะเป็นหัวใจสำคัญที่จะช่วยสะท้อนปัญหาคนเร่ร่อนได้ดีกว่าการแก้ปัญหาแบบที่ผ่านๆมา Continue reading ““100 กล้องใช้แล้วทิ้ง. 100 คนไร้บ้าน. 5 วัน. หัวใจเดียว” ผลงานภาพถ่ายและเรื่องราวของคนเร่ร่อน”

“สวรรค์ของขี้เมา” งานภาพชุดจากช่างภาพชาวญี่ปุ่น Kenji Kawamoto

อ้างอิงจากบทความของ LensCulture: Drunkards’ Heaven
แปลโดย ปูเป้ สยาม.มนุษย์.สตรีท.

86bf3fa63b2734bb6da9386c22506fb2-large

“ภาพถ่ายของผมบันทึกเกี่ยวกับผู้คนที่เหนื่อยจากการทำงานหนักจนถึงขีดสุดของตัวเอง

ทุกคนมีภาระหน้าที่ที่แตกต่างกัน แต่ทุกคนมีทางระบายอารมณ์คล้ายๆกัน ผู้คนต่างดื่มกับผองเพื่อนเพื่อให้รางวัลแก่ตัวเองหลังจากการทำงานหนัก และพร้อมรับมือกับวันใหม่ในรุ่งเช้า เหมือนกับพวกนักรบ Continue reading ““สวรรค์ของขี้เมา” งานภาพชุดจากช่างภาพชาวญี่ปุ่น Kenji Kawamoto”

20 Instagram ช่างภาพสตรีทหญิงที่ควรติดตาม

(อ้างอิงจาก http://shooterfiles.com/2016/07/20-top-female-street-photographers-on-instagram/ โดย F.D.Walker)

หลังจากที่เราได้โพสบทความแนะนำ Instagram ของช่างภาพสตรีทกันไปหลายบทความ
9 Instagram ของช่างภาพสตรีทที่ต้อง Follow ภาคที่ 1
9 Instagram ของช่างภาพสตรีทที่ต้อง Follow ภาคที่ 2
11 Instagram ของช่างภาพสตรีทที่ต้อง Follow ภาคที่ 3
Continue reading “20 Instagram ช่างภาพสตรีทหญิงที่ควรติดตาม”

Walker Evans และมุมมองของเขากับภาพชุดในช่วง The Great Depression

แปลบทความโดย ปูเป้ สยาม.มนุษย์.สตรีท.
จากบทความ http://petapixel.com/2016/06/21/hear-walker-evans-reflect-great-depression-photos/ โดย Michael Zhang

8a19641v

Walker Evans in His Own Words

ช่างภาพชาวอเมริกาชื่อดังอย่าง Walker Evans เป็นที่รู้จักอย่างดีในเรื่องของภาพถ่ายสารคดีที่แสดงถึงความไร้อารมณ์ในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจตกต่ำในสหรัฐอเมริกา (The Great Depression) ในวีดีโอข้างบนนนี้ (ตามลิ้งค์ที่แนบ) Evans ใช้เวลาหลายปีในการใช้ภาพถ่ายของเขาถ่ายทอดเรื่องราวออกมา Continue reading “Walker Evans และมุมมองของเขากับภาพชุดในช่วง The Great Depression”

มารู้จักยอดฝีมือ “6 ช่างภาพคลื่นลูกใหม่ของ Magnum”

112_a-sudden-gust-of-wind-after-wall--hokusai © Max Pinckers
Two Kinds of Memory and Memory Itself (2015)


แปลบทความโดย ปูเป้ สยาม.มนุษย์.สตรีท
จากบทความ Magnum New Blood: The Next Generation (https://www.lensculture.com/articles/magnum-photos-magnum-new-blood-the-next-generation) Continue reading “มารู้จักยอดฝีมือ “6 ช่างภาพคลื่นลูกใหม่ของ Magnum””

21 เคล็ดลับถ่ายสตรีทจาก 3 ช่างภาพสตรีทมือโปรจาก iN-PUBLIC

ต้นฉบับบทความจาก “21 street photography tips from the professionals”
แปลบทความโดย ปูเป้ สยาม.มนุษย์.สตรีท
neg_2.tif
© Matt Stuart / iN-PUBLIC
ช่างภาพสตรีทระดับเทพอย่าง David Solomons, Matt Stuart และ Nick Turpin ได้ให้คำแนะนำแก่มือใหม่ตั้งแต่การเริ่มเข้าหาแบบ ไปจนถึงตอนเก็บกล้อง ภาพสตรีทดีๆมีอยู่เสมอตามท้องถนน แต่เราอาจคุ้นชินกับสิ่งรอบตัวมากเกินไปจนมองข้ามความน่าสนใจทั้งหลายแหล่ คำแนะนำเหล่านี้แหละจะช่วยปลุกสัญชาตญาณสตรีทในตัวคุณเอง!

เคล็ดลับจาก Matt Stuart

Continue reading “21 เคล็ดลับถ่ายสตรีทจาก 3 ช่างภาพสตรีทมือโปรจาก iN-PUBLIC”

อะไรคือความแตกต่างระหว่าง ภาพสตรีท กับ ภาพถ่ายสารคดี?

“ศิลปะคือการปลอมความจริงขึ้นมา” พาโบล ปิกัสโซ

ถ้าเปิดดูคำว่า Street Photography ในวิกิพีเดีย จะเจอคำนิยามที่ว่า “…เป็นอีกรูปแบบหนึ่ง ของการถ่ายภาพสารคดี” แต่มันเป็นแบบนั้นจริงหรอ? การถ่ายภาพสตรีทและภาพสารคดีต่างก็มีรูปแบบที่พวกเราพอรู้จักกันอยู่แล้ว ทำไมบางทีเราถึงแยกการถ่ายภาพสองประเภทนี้ไม่ค่อยออกล่ะ?

ปฏิเสธไม่ได้ว่าการถ่ายภาพสองประเภทนี้มีความคล้ายคลึงกันอยู่ เมื่อเวลาผ่านไปนานๆภาพสตรีทอาจถูกตีความได้ว่าเป็นภาพสารคดี เพราะเป็นการจับจังหวะที่เกิดขึ้นจริงของบุคคลในเวลานั้น ซึ่งสิ่งที่คล้ายกันก็มีอยู่แค่นั้นล่ะ

เหตุผลหนึ่งที่ทำให้เกิดคำถามนี้มาจากปรมาจารย์ด้านสตรีทอย่าง Henri Cartier-Bresson ที่เป็นช่างภาพผู้ถ่ายทอดเรื่องราวที่เกิดขึ้นโดยใช้ภาพเล่าเรื่อง (Photojournalist) ปู่ HCB ไม่เคยบอกว่าตัวเองเป็นช่างภาพสตรีท แล้วก็ยังบอกว่าไม่ค่อยสนใจการถ่ายสารคดีจ๋าอีกด้วย แต่ภาพของ HCB นั้นน่าทึ่ง และเป็นต้นแบบให้ช่างภาพสตรีทรุ่นใหม่ได้ศึกษาอยู่เสมอ โดยเฉพาะในนิวยอร์ค

ภาพของ HCB ที่ถ่ายเหตุการณ์บนท้องถนนนั้นมีการจัดวางองค์ประกอบภาพอย่างละเอียด ถี่ถ้วน และเป็นต้นแบบของการจับจังหวะภายในเสี้ยววินาที (Decisive moment) จังหวะที่พอดีเป๊ะๆจะทำให้ภาพมีพลังมหาศาล การต่างกันแค่วินาทีเดียวไม่ว่าจะเป็นก่อนหรือหลัง ความหมายของภาพก็จะเปลี่ยนไป HCB บอกว่า สำหรับเขาแล้ว การถ่ายภาพคือการจินตนาการก่อนว่ากำลังจะมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น เพื่อที่จะได้เตรียมมุมมองได้ทันท่วงที ด้วยเหตุนี้ภาพของเขาจึงเป็นมากกว่าการจับจังหวะทั่วไป หรือภาพสารคดีแท้ๆ

FRANCE. Paris. Place de l'Europe. Gare Saint Lazare. 1932.
ภาพในตำนานของ HCB ที่ตอบคำว่า Decisive Moment ได้ชัดเจน จังหวะเสี้ยววินาทีที่ขานั้นยังไม่เหยียบพื้นน้ำ / © Henri Cartier-Bresson/Magnum Photos

การถ่ายภาพสตรีทไม่ใช่การถ่ายภาพบุคคลเสมือนจริง (Portraiture) ไม่ใช่การถ่ายภาพหุ่นนิ่ง (Still Life) หรือการถ่ายภาพทิวทัศน์ (Landscape) การถ่ายสตรีทอาจต้องใช้สัญชาตญาณ เพราะเราไม่สามารถเตรียมการล่วงหน้าได้ มันไม่มีการจัดฉาก และภาพส่วนใหญ่คือการถ่ายทีเผลอ (Candid) การถ่ายทีเผลอในที่นี้หมายความว่าตัวแบบไม่รู้ตัวในจังหวะที่ถูกถ่ายเลยด้วยซ้ำ ส่วนใหญ่แล้วตัวแบบมักเป็นบุคคลแปลกหน้าเสมอ และแก่นของงานสตรีทคือการสร้างสรรค์เรื่องราวเสริมตัวแบบนั้นๆมากกว่าการจับความจริงล้วนๆอย่างเดียว ความต่างระหว่างการถ่ายสตรีทกับสารคดีข้อนี้อธิบายได้ยากแต่สำคัญมาก

กฎเหล็กของภาพสตรีทคือมันต้องเป็นภาพที่แปลกตาและดูเหนือจริง ภาพสตรีทมักสร้างความเชื่อมโยงระหว่างตัวแบบกับสิ่งรอบข้างในแบบที่ไม่ใช่ความจริงเท่าไหร่นัก เรามักเห็นการเชื่อมโยงเหล่านี้ผ่านการวางข้างกันเพื่อเปรียบเทียบ (Juxtaposition) การเลือกวางเฟรมและจังหวะ เพื่อสร้างเรื่องราวใหม่ การขออนุญาตคนบนท้องถนนเพื่อถ่ายภาพคือการถ่ายภาพบุคคลจริง หรือเมื่อไหร่ก็ตามที่ตัวแบบให้ความร่วมมือ มีการจัดท่าทางของตัวแบบ ภาพเหล่านั้นไม่ใช่การถ่ายภาพสตรีท เพราะฉะนั้นการถ่ายภาพสารคดีที่ถ่ายเน้นความเป็นจริงของตัวบุคคลคงเรียกได้ ไม่เต็มปากว่าเป็นภาพสตรีท ถ้าเรียกภาพสารคดีเช่นนี้ว่าภาพสตรีทก็ดูจะขัดใจอยู่หน่อยๆ

 

NICARAGUA. Managua. 1957.
งานของปู่ Elliot แสดงให้เห็นวิธีที่สตรีทบิดเนื้อหาจากความเป็นจริงออกไปอย่างไร // © Elliott Erwitt/Magnum Photos

 

ภาพสตรีทไม่จำเป็นต้องเล่าด้วยความจริงล้วนๆ บางครั้งภาพสตรีทที่ดี ยิ่งต้องเป็นภาพที่หลอกตาเราเพื่อสื่อความหมายอะไรบางอย่าง เหมือนกับคำกล่าวของปิกัสโซที่กล่าวไว้ข้างต้น ภาพสตรีทคือการสร้างเรื่องราวเพื่อถ่ายทอดตัวตนของช่างภาพ และการถ่ายภาพสตรีทเน้นความเป็นศิลปะมากกว่าการถ่ายทอดความจริง ดังนั้นภาพสตรีทไม่ใช่ภาพสารคดีแท้ๆ หรือภาพที่ถ่ายทอดความเป็นมนุษย์อย่างลึกซึ้ง อย่างที่ช่างภาพสมัครเล่นหลายคนมักเข้าใจผิดกัน

เป็นศิลปะมากกว่าการถ่ายทอดความจริง ดังนั้นภาพสตรีทไม่ใช่ภาพสารคดีแท้ๆ หรือภาพที่ถ่ายทอดความเป็นมนุษย์อย่างลึกซึ้งอย่างที่ช่างภาพสมัครเล่นหลายคนมักเข้าใจผิดกัน

ลองมาเทียบแนวคิดและแรงบันดาลใจในการถ่ายภาพสตรีทและภาพสารคดีกัน

  • ตัวเอกในการเล่าเรื่องของภาพสตรีทนั้น จะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากผู้คน (ต่อให้ไม่มี คนในภาพ แต่ภาพก็ต้องสื่อถึงคน) ในขณะที่ภาพสารคดีสามารถเล่าเรื่องจากสิ่งใดก็ได้ที่เกี่ยวกับประเด็นนั้นๆ ไม่จำเป็นต้องมีคนในภาพก็ได้
  • ภาพสตรีทนั้นเกิดขึ้นในพื้นที่สาธารณะหลักๆคือบนท้องถนน ส่วนภาพสารคดีจะเกิดขึ้นในที่เฉพาะเจาะจงตามประเด็นที่อยากจะเล่า อาจอยู่ในพื้นที่สาธารณะหรือไม่ได้อยู่ในพื้นที่สาธารณะก็ได้ (อาจเป็นโรงพยาบาล โรงเรียน โรงงาน ออฟฟิศ บ้านส่วนตัว ป่าเขา ธรรมชาติ ท้องฟ้าอากาศ และอื่นๆ)
  • ภาพสตรีทเกี่ยวข้องกับผู้คนในชีวิตประจำวันการจับจังหวะแปลกๆที่เกิดขึ้นปฏิกิริยาต่างๆของผู้คน ในขณะที่ภาพสารคดีเกี่ยวข้องกับความเป็นจริงของมนุษย์ แม้จะเกี่ยวข้องกับปฏิกิริยาของมนุษย์เช่นกัน แต่ภาพสารคดีนั้นจะเน้นไปในสถานการณ์เฉพาะเจาะจงที่เกี่ยวกับประเด็นที่จะเล่า
  • ภาพสตรีทมักถ่ายทอดเรื่องราวที่เราไม่สามารถคาดการณ์ได้ก่อนหรืออย่างที่เราเรียกมันว่า การจับจังหวะภายในเสี้ยววินาที (Decisive moment) ในขณะที่ภาพสารคดีถ่ายทอดเรื่องราวโดยใช้ระยะเวลานานทีเดียว ช่วงเวลาในการถ่ายภาพสารคดีอาจเป็นหลักเดือน หรือหลักปีเลยก็ได้
  • ภาพสตรีทหลายภาพค่อนข้างเป็นนามธรรมในขณะที่ภาพสารคดีจะเป็นรูปธรรมมากกว่า ศาสตร์แรกคือการสร้างภาพเสมือนจริง ส่วนอีกศาสตร์คือการถ่ายทอดความเป็นจริง
  • ช่างภาพสตรีทไม่ค่อยให้ความสำคัญตัวแบบเดี่ยวๆมากนักแต่จะสนใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างตัวแบบและสถานการณ์ที่เกิดขึ้นมากกว่า ในขณะที่ช่างภาพสารคดีจะให้ความสำคัญกับตัวแบบอย่างลึกซึ้ง มีการศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับตัวแบบและเรื่องราวของเขา เพื่อเพิ่มความน่าสนใจให้กับประเด็นที่จะเล่า ยกตัวอย่างเช่น การถ่ายเลือดของผู้ป่วยโรคเอดส์ ผู้ประสบภัยสึนามิ ความแร้นแค้นของชาวบ้าน หรือความโกรธแค้นของผู้ประท้วง อะไรก็ว่าไป ประเด็นที่ลึกซึ้งของตัวแบบเหล่านี้สร้างความสนใจให้กับช่างภาพสารคดี ส่วน ช่างภาพสตรีทนั้นจะให้ความสนใจว่าตัวแบบตรงหน้าจะมีปฏิกิริยายังไงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น จะวางเฟรมอย่างไรให้น่าสนใจมากกว่าความจริงที่เป็นอยู่ และจะจับจังหวะยังไงให้ เป๊ะเพื่อสร้างเรื่องราวใหม่ๆในภาพ
  • ช่างภาพสตรีทแทบทุกคนต้องทำตัวให้ล่องหนเข้าไว้เพื่อจะได้แอบจับจังหวะดีๆของคนอื่น หลายคนประสบความสำเร็จในการได้ภาพด้วยการทำเหมือนไม่ได้ถ่าย วิธีการเข้าไปใกล้ๆ ตัวแบบแล้วถือกล้องไว้ระดับเอวได้ผลเสมอ ในขณะที่ช่างภาพสารคดีจะเลือกใช้วิธีแอบถ่ายหรือไม่ก็ได้ ในกรณีที่ช่างภาพสารคดีต้องถ่ายแบบหลบๆซ่อนๆอาจเป็นเพราะสถานการณ์นั้นอันตรายเกินกว่าจะเข้าไปใกล้ๆ สำหรับช่างภาพสตรีทนั้น การที่จะได้ภาพดีๆมักต้องเข้าไปใกล้ๆกับตัวแบบ เพราะช่วงระยะที่เราใช้ส่วนใหญ่ไม่ค่อยเกิน 50mm แต่ ช่างภาพสารคดีจะเลือกช่วงระยะเลนส์เท่าไหร่ก็ได้ ขึ้นอยู่กับสิ่งที่เขาจะถ่าย
  • ช่างภาพสตรีทไม่ได้มีจุดหมายปลายทางที่ชัดเจนเราเดินถ่ายรูปตามท้องถนนพร้อมสังเกต ผู้คนไปเรื่อยๆ ด้วยความหวังอันสูงสุดว่าจะบังเอิญมีเหตุการณ์อะไรบางอย่างเกิดขึ้น (ซึ่งส่วนใหญ่ไม่ค่อยมี) เราไม่ได้มีเป้าหมายตั้งแต่ออกจากบ้านว่าต้องไปถ่ายคนนี้นะ เพราะถ่ายภาพสตรีทเป็นเรื่องของดวง และเหตุการณ์บนท้องถนนมักเกิดขึ้นเร็วมากจนเราไม่ค่อยมีเวลาได้คิด ในขณะที่ช่างภาพสารคดีจะมีเป้าหมายที่ชัดเจนว่าอยากจะถ่ายอะไรเพื่อจะเล่าอะไร ทำให้สามารถกำหนดขอบเขตของบุคคลที่จะถ่ายได้ มาร์ติน พารร์ (Martin Parr) เลือกที่จะถ่ายแค่สิ่งที่เกี่ยวกับประเด็นที่เขาจะเล่า ยกตัวอย่างเช่น “The Mundane and Boring” หรือ “Cheap and Nasty tastes” มาร์ตินเป็นช่างภาพสารคดีที่คร่ำหวอดในโลกศิลปะ แต่เขาไม่ใช่ช่างภาพสตรีทอย่างที่หลายคนมักเข้าใจผิด

นิยามของภาพสตรีทที่ดีล้วนนั้นมาจากศิลปินในยุค 1950s – 1960s ซึ่งถือว่าเป็นยุคทองของสตรีท และโดยรูปแบบของภาพสตรีทตามคำนิยามเหล่านี้มันไม่ค่อยจะคล้ายกับภาพสารคดี ภาพถ่ายบุคคลเสมือนจริงเท่าไหร่นัก